Bielactwo – mity dotyczące leczenia

Trzy mity o leczeniu bielactwa przeważające w zawodzie lekarza.

  • Pierwszym mitem jest, że leczenie bielactwa jest „niemożliwe”. To oczywiście nie jest prawdą, a większość pacjentów może osiągnąć dobre rezultaty.
  • Drugim mitem jest to, że psoraleny doustne, które stanowią podstawę do niektórych zabiegów są toksyczne dla wątroby. Psoraleny ustne nie są toksyczne dla wątroby.
  • Trzecim mitem jest to, że psoralen + UVA (PUVA) są przyczyną raka skóry. W przypadku stosowania tego połączenia przy leczeniu bielactwa, terapia PUVA wymaga tylko ograniczonej liczby zabiegów, w przybliżeniu 150-liczby, które nie powodują raka skóry. Dla porównania, w leczeniu bielactwa wykorzystuje się dwukrotnie więcej PUVA niż w przypadku leczenia łuszczycy. Wykazano, że niewielka część pacjentów, którzy otrzymują leczenie PUVA wykazuje zdolność do rozwijania się uleczalnego płaskonabłonkowego nowotworu skóry.

bielactwo-leczenie

 

Opcje leczenia bielactwa


Obecnie są cztery opcje leczenia bielactwa: używanie filtrów przeciwsłonecznych, pokrycie-up, przywrócenie normalnego koloru skóry i wybielanie skóry miejscowo kremami do usuwania pigmentu skóry.

Filtry przeciwsłoneczne

Dwa cele zabiegów ochrony przeciwsłonecznej obejmują: ochronę pigmentu skóry przed poparzeniem słonecznym oraz ograniczenie pigmentowego garbowania skóry normalnej. Współczynnik ochrony przeciwsłonecznej (SPF) powinien być nie mniejszy niż SPF 30. [[]]

Celem tuszowania barwnikami lub makijażu jest ukrycie białych plamek, tak by bielactwo było mniej widoczne. są Bardzo pomocne u niektórych pacjentów są balsamy samoopalające i kamuflaże.

Przywracanie normalnego koloru skóry

Przywrócenie normalnego koloru skóry może przybrać formę terapii leczenia miejscowego lub całego ciała.

Leczenie kremami z kortykosteroidami

Początkowe leczenie niektórych miejsc takimi kremami jest praktyczne, proste i bezpieczne. Jeżeli nie ma żadnej odpowiedzi w ciągu 2 miesięcy, to jest mało prawdopodobne, aby leczenie było skuteczne. Wymagane jest monitorowanie co 2 miesiące.

Znacznie bardziej skomplikowane jest miejscowe stosowanie Oxsoralenu (8-MOP). Oxsoralen jest wysoce fototoksyczny (może powodować oparzenia słoneczne) i fototoksyczność trwa przez 3 lub więcej dni. To leczenie powinno być wykonywane tylko u osób żyjących w trybie biurowym, tylko dla małych plamek i tylko przez doświadczonych lekarzy u dobrze poinformowanych pacjentów. Podobnie jak w przypadku psoralenów doustnych, w celu zainicjowania reakcji może być wymagane 15 lub więcej zabiegów.

Leczenie całego ciała: PUVA, fotochemioterapia (doustnie psoralenami + napromieniowanie UVA)

Dla szerszego bielactwa leczenie doustnie psoralenem + UVA (PUVA) jest praktyczne. Można to zrobić przy promieniach słonecznych i trimethylpsoralenem (Trisoralen) lub sztucznym promieniowaniu UVA (w gabinecie lekarskim lub w zatwierdzonym zakładzie fototerapii).

Badanie okulistyczne oraz badania krwi ANA są wymagane przed rozpoczęciem terapii PUVA. Zabiegi powinny być wykonywane dwa razy w tygodniu, a nie dwa dni z rzędu, a ekspozycja na światło słoneczne powinna wzrosnąć od 3 do 5 minut na leczenie, dopóki nie nastąpi oznaka reakcji.

Początkowa ekspozycja na UVA powinna wynosić 1,0 J oraz przyrost (dwa razy w tygodniu, a nie dwa dni z rzędu) 0,5 (Oxsoralen-Ultra) do 1,0 (Trisoralen) J na leczenie.

PUVA jest skuteczne w około 85% chorych u ponad 70% pacjentów z bielactwem głowy, szyi, ramion, nóg i tułowia. Dystalne dłonie i stopy reagują słabo i same w sobie nie są zwykle warte leczenia. Obszary tych narządów powinny być chronione, a nie leczone.

Ryzyko leczenia bielactwa z PUVA to nudności, zdenerwowanie, oparzenia słoneczne, przebarwienia oraz ostre wysuszanie skóry. Odradza się doustne leczenie PUVA dzieciom poniżej 10 roku życia. Najprawdopodobniej, sukces odniesie się u wysoce zmotywowanych pacjentów, którzy mają wyraźnie uzasadnione cele i rozumią ryzyko i korzyści. Podczas braku leczenia PUVA u większości pacjentów, którzy nie reagują na leczenie jednocześnie rozwijają się nowe plamki.

Miejscowo stosowane kremy usuwające pigment skóry i ujednolicające ją

Celem leczenia jest ujednolicenie kolorytu skóry u pacjentów z bielactwem na całym ciele i u tych, którzy nie mogą korzystać z PUVA lub którzy odrzucają możliwość PUVA. Bielenie z powodu kremu monobenzylowego hydrochinonu 20% (monobenzon) jest trwałym, nieodwracalnym procesem. Ponieważ stosowanie monobenzonu może wiązać się z odległą depigmentacją nie może być stosowany do selektywnego bielenia pewnych obszarów prawidłowej pigmentacji, ponieważ istnieje realne prawdopodobieństwo, że nowe i odległe białe plamki będą się rozwijać.

Wybielanie monobenzonem wymaga zazwyczaj używania go dwa razy dziennie, przy czym mogą wystąpić ewentualne skutki uboczne. Niezbyt często obserwowano kontaktowe zapalenie skóry. Wskaźnik sukcesu wynosi około 93%. Okresowo po ekspozycji na słońce, od czasu do czasu pacjent będzie obserwować ogniskową repigmentację.
Kolor schyłkowy skóry bielonej monobenzonem jest taki sam jak biała kreda. Większość pacjentów jest bardzo zadowolona z jednolitości i ostateczności wyników. Od czasu do czasu pacjent może chcieć zażyć od 30 do 60 mg beta-karotenu w celu nadania koloru złamanej bielą skórze. Jedynym efektem ubocznym beta-karotenu jest ryzyko biegunki.

Pacjenci, którzy przechodzą wybielające powinni być gotowi na ryzyko oparzeń słonecznych. Powinni unikać ekspozycji południowego słońca i stosować filtry przeciwsłoneczne wysokiej SPF. Do tej pory nie ma długoterminowych działań niepożądanych odnotowanych z powodu stosowania monobenzylowego hydrochinonu.

Wielu lekarzy, a nawet niektórzy dermatolodzy, nie rozumieją wpływu bielactwa na obszar społeczny i psychologiczny swoich ofiar. Bielactwo jest bezbolesne i nie swędzi, ale zniekształcenia, podkreślone wśród osób z brązową lub czarną skórą, mogą być katastrofalne.

Rozgłos mediów na temat walki Michaela Jacksona z bielactwem pomógł podnieść świadomość społeczną na temat choroby. Podczas gdy bielactwo występuje na całym świecie i dotyczy wszystkich ras jednakowo, jest szczególnie niepokojącym problemem społecznym dla osób, których skóra jest brązowa lub czarna. Kontrast pomiędzy brązową skórą i białymi plamami może tworzyć groteskowy wygląd.

Ten sam rodzaj zniekształcenia może stać się problemem dla ofiar o jasnej karnacji, które opalają się w miesiącach letnich lub wśród tych, którzy mieszkają w słonecznym klimacie przez cały rok.

Nieżyjący premier Jawaharlal Nehru określił bielactwo jako jeden z trzech głównych problemów medycznych w Indiach, obok malarii i trądu. Kobieta w Indiach nie może poślubić mężczyzny, jeśli ma chociaż jedną plamkę bielactwa, a jeśli rozwija się ono po ślubie, uważa się to za podstawę do rozwodu.

Nic więc dziwnego, że u wielu pacjentów bielactwo może wywołać agresję, poczucie wstydu lub urazę. Dla wielu, bielactwo nie jest tylko problem kosmetycznym, ale wpływa głównie na dysfunkcję społeczną, która poważnie ogranicza ich zdolność do prowadzenia normalnego życia zawodowego, społecznego lub małżeńskiego. Odwrócenie białych plam i przywrócenie normalnego koloru skóry jest zatem nadzieją dla wszystkich pacjentów z bielactwem.