Bielactwo – objawy

Głównym objawem bielactwa jest utrata pigmentu i wytwarzanie mlecznobiałych łatek (odbarwień) na skórze.

bielactwo-objawy

Inne, rzadsze objawy mogą obejmować:

  • Przedwczesne wybielanie lub siwienie włosów na skórze głowy, rzęsach, brwiach i brodzie
  • Utrata koloru tkanek wyściełających wnętrze jamy ustnej (błony śluzowe)
  • Utrata lub zmiana koloru warstwy wewnętrznej oka (siatkówki)

Chociaż każda część ciała może być dotknięta bielactwem, odbarwienia zwykle najpierw rozwijają się na obszarach skóry najczęściej wystawianych na kontakt ze słońcem, takich jak dłonie, stopy, ramiona, twarz i wargi. Bielactwo na ogół pojawia się w jednym z trzech wzorów:

1. Ogniskowe – Depigmentacja jest ograniczona do jednego lub kilku obszarów ciała.

2. Segmentowe – Utrata koloru skóry występuje tylko na jednej stronie ciała.

3. Uogólnione – Pigment tracony jest w wielu częściach ciała.

Chociaż może rozpocząć się w każdym wieku, bielactwo często po raz pierwszy pojawia się w wieku między 20 a 30 rokiem życia. Pojawianie białych plam rozpoczyna się na twarzy powyżej oczu lub na szyi, pod pachami, na przedramionach, genitaliach, rękach lub kolanach. Są często symetryczne i mogą rozprzestrzeniać się na całe ciało. Zaburzenie dotyka obu płci i wszystkich ras jednakowo.

Większość osób cierpiących na bielactwo są poza tym zdrowe. Jednak mimo to, choroba może występować częściej u osób z niektórymi chorobami autoimmunologicznymi – choroby, w których układ odpornościowy reaguje wobec własnych narządów lub tkanek – takich jak choroba Addisona, niedokrwistość, niedobór witaminy B-12 (niedokrwistość złośliwa) lub zaburzenia tarczycy, w tym nadczynność i niedoczynność tarczycy.

Naturalny przebieg bielactwa jest trudny do przewidzenia. Czasami płaty przestaną się tworzyć bez leczenia. W innych przypadkach, utrata pigmentu może obejmować większość powierzchni skóry.